Młody autor spróbował też swych sił w pięcioaktowej tragedii wierszem. W 1720 napisał Hannibla, sztukę, w której wódz kartagiński prowadzi subtelne rozmowy z ambasadorem rzymskim o miłości doskonałej. Utwór został wystawiony w 1720 roku w Komedii Francuskiej i zrobił klapę, schodząc ze sceny po trzech przedstawieniach. W tym samym roku Marivaux debiutował komedią Miłość i prawda (Amour et la verité, 1718, szczątkowo zachowaną) w Komedii Włoskiej. Również ta sztuka nie miała powodzenia u publiczności. Te dwa niepowodzenia oddziela od siebie skromny sukces odniesiony jednoaktówką Arlekin w szkółce miłości (Arlequin poli par l’amour, 1720), również wystawioną w teatrze włoskim. Teatr ten istniał w Paryżu jeszcze w XVII wieku i został na dłuższy czas zamknięty przez Ludwika XIV za żarty pod adresem pani de Maintenon. Otwarty na nowo w 1716 roku, miał się stać świadkiem największych sukcesów Marivaux. W tym teatrze dramaturg znalazł też idealnych wykonawców dla swoich rólː Luigiego Riccoboniego występującego jako Lelio, a przede wszystkim Zanettę Benozzi znaną jako Sylwię.