dialog, w którym dźwięk słów odpowiada walce uczuć. Znalazł też swoich aktorów w postaciachː Arlekina, Lelia i Sylwii bez której nie można sobie wyobrazić teatru Marivaux. Wedle słów d'Alambertaː ona stała się w teatrze p. Marivaux nim samym.
Podwójna niestałość (La Double Inconstance, 1723) i Przebrany książę (Le Prince travesti, 1724) ułożone dla Sylwii, okazały się kolejnymi "pułapkami", wywołującymi w duszy narzeczonej Arlekina i w duszy Hortensji, powiernicy księżnej, walkę z uczuciem. W drugim z tych utworów, poprzez intrygę bliską intrydze Bajazeta, Marivaux prowadzi w krainę fantazji, która każe myśleć o Szekspirze i Racinie.
Głosem Trywelina w Fałszywej subretce (La Fausse Suivante, 1724) i tematem Wyspy niewolników (L'ile des Esclaves, 1725) zapowiada Beaumarchais’go; panowie stają się lokajami, lokaje panami. W Wyspie rozumu (L'ile de la Raison, 1727), kreśli Marivaux wyraziste typy ludzkie w postaciach jej mieszkańców. Kolejna wyspa w Nowej Kolonii (La Nouvelle Colonie, 1729) jest świadkiem zbrojenia się kobiet przeciw mężczyznom. Z tych trzech wysp tylko pierwsza została dobrze przyjęta.