Marivaux nie rezygnował z dodania w swej komedii miłosnej bodźców zewnętrznych. W Igraszkach trafu i miłości (Le Jeu de l'amour et du hasard, 1730) stał się nim motyw podwójnego przebrania. Opierając się na tym rozwiązaniu i ukazując subtelne wahania uczuć głównych bohaterów, od niepewności do wyznania, autor zapewnił sobie najtrwalszy poklask dla swego długo nie rozumianego teatru. Z kolei Triumf miłości (Le Triomphe de l'amour, 1732), w którym bohaterka w przebraniu manewruje gwałtownymi uczuciami trojga osób, mimo powieściowej fantazji, poniósł porażkę, o której zapomniano dopiero w XX wieku.
Zmuszony niepowodzeniami, by walczyć o uwagę widza Marivaux potrafił wzbogacić swą komedię o echa spraw aktualnych, zapowiadające problematykę społeczną i o wątek sentymentalny. W wygwizdanym w teatrze francuskim Fircyku ukaranym (Le Petit Maître corrigé, 1733) oraz w oklaskiwanych w teatrze włoskim Szkole matek (L’École des mères, 1732) i Matce powiernicy (La Mère confidente, 1735) nadał czułości, która wkrótce owładnie literaturą, niezwykłą szczerość. Teatr Francuski oklaskiwał Zapis (Le Legs, 1736), którego splątana intryga dotyczy sporej sumy pieniężnej.