Zmodernizowano również układ torowisk rozbierając ostatni budynek dworca kolejowego.
Wojna oszczędziła zajezdnię, która nadal była rozbudowywana aż do 1962 roku, kiedy to dyrekcja MPK przeniosła się na ul. Głogowską. Kolejne zajezdnie powstające na obrzeżach znacznie już rozbudowanej sieci tramwajowej sprawiły, że obiekt przy ul. Gajowej stawał się w coraz większym stopniu jedynie zakładem remontowym. W 1956, podczas protestów poznańskiego czerwca, robotnicy warsztatów tramwajowych jednogłośnie poparli demonstrantów. Zablokować wyjście na ulice próbował dyrektor MPK, którego wrzucono do kanału montażowego i oblano oliwąAdam Suwart, Szlak robotniczego protestu, w: Stukot Czerwcowy, jednodniówka, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, czerwiec 2016, s.3, .
Zajezdnia przestała funkcjonować po 130 latach. W dniu 28 grudnia 2010 roku o godzinie 6:47 wyjechał stąd ostatni liniowy wagon, Beijnes 3G o numerze taborowym 805.
Zobacz też Pomnik Ofiar Czerwca 1956 (ul. Gajowa) Kamienica przy ul. Reja 2 – w pobliżu, dawna własność PKE tramwaje w Poznaniu