Ponieważ radar pasywny wymaga zastosowania złożonych procesów korelacyjnych, dlatego ta technika poszła w zapomnienie na wiele lat, wyparta przez prostsze radary impulsowe. Od początku XXI w. w związku z szybkim wzrostem mocy obliczeniowej komputerów, procesorów sygnałowych i układów logiki programowalnej wrócono do idei radarów pasywnych i je się rozwija.
Radar pasywny wyposażony jest w zestaw anten odbiorczych, odbierających sygnały z różnych kierunków. Jedna z kierunkowych wiązek odbiorczych pochodzi z nadajnika i to jest sygnał bezpośredni, zwany często referencyjnym (wzorcowym). Pozostałe wiązki pochodzą z różnych kierunków i to są echa odbite od obiektów stałych i ruchomych (na zasadzie rozproszenia fali elektromagnetycznej).
Sygnał echa, odbity od obiektu, jest przesunięty (opóźniony) w czasie, a odbity od obiektu poruszającego się lub drgającego, ze względu na występowanie efektu Dopplera, także w częstotliwości. Radar pasywny określa odległość od obiektu wyznaczając przesunięcie czasowe pomiędzy echem a sygnałem bezpośrednim, zaś prędkość obiektu analizując przesunięcie dopplerowskie tych sygnałów.