Organem prasowym partii było pismo „Breiz Atao” („Bretania na Zawsze”), wydawane od stycznia 1919 r. PNB od poł. lat 20. posiadała paramilitarne bojówki pod nazwą Gwenn Ha Du, a od 1936 r. – Kadervenn, wzorowany na irlandzkiej IRA. Prowadziły one działania zakłócające wizyty francuskich dygnitarzy w Bretanii oraz mające doprowadzić do zniszczenia symboli francuskiej władzy nad regionem, podkładając ładunki wybuchowe pod różnymi pomnikami i monumentami. W ciągu 1939 r. otrzymały z Niemiec dostawy broni i wyposażenia, które ukryto.
Okupacja niemiecka Działacze zdelegalizowanej PNB podjęli politykę kolaboracji z okupantami. Sądzili oni, że Niemcy poprą ich dążenia do utworzenia niezależnej Bretanii. Adolf Hitler postawił jednak na nowo utworzony rząd Vichy i marszałka Philippe’a Pétaina, stąd marzenia nacjonalistów bretońskich szybko się rozwiały. Pomimo tego ich sytuacja uległa poprawie. Niemieckie władze okupacyjne wydały zgodę na reaktywowanie działalności PNB, ale pod nazwą Bretońska Rada Narodowa, co nastąpiło na kongresie w miejscowości Pontivy. Od lipca 1940 r. zaczęto także wydawać nowy tygodnik „L'Heure Bretonne” („Czas Bretoński”), jako kontynuację „Breiz Atao”, ale ponieważ jego artykuły miały w większości antyfrancuski i antyvichystowski charakter, bardzo często interweniowała niemiecka cenzura.