Partia szybko zdobywała zwolenników wśród robotników Zagłębia i Śląska, korzystając z braku silnej konkurencji w tym nurcie. Na łamach „Jednej Karty” wzywano każdego, kto stał na gruncie „10 punktów narodowego socjalizmu”, do tworzenia lokalnych zarządów („piątek”). Szybki wzrost liczebny spowodował dokooptowanie do Tymczasowej Rady Partii, wspólnej dla Śląska i Zagłębia, liderów z Katowic: Józefa Grałły i Kiliana Niśkiewicza. Józef Grałła, urzędnik prywatny związany z Mysłowicami, podawał się za byłego powstańca. 24 czerwca 1933 roku w Katowicach odbyło się zebranie mężów zaufania z całego Śląska z udziałem około 150 osób, na którym uroczyście proklamowano utworzenie Okręgu Śląskiego. Od tego momentu naczelną władzę sprawowało Kierownictwo Partii.
Organizacja rozwijała się dynamicznie. W lipcu 1933 roku odnotowywano już kilkadziesiąt grup miejscowych. Dla pokazania liczebności szeregów organizowano defilady umundurowanych oddziałów w wiśniowych koszulach. Jedna z większych tego typu akcji miała miejsce 16 lipca 1933 roku podczas ogólnopolskiego zebrania członków – kolumny przeszły z Dąbrówki i Bytowa do Sosnowca. W Sosnowcu wydano broszurę programową 10 punktów Narodowego Socjalizmu w nakładzie około 30 tysięcy egzemplarzy.