W kwietniu 1934 roku policja szacowała stan partii na 35 grup miejscowych i około 2590 członków. 13 czerwca 1934 roku władze administracyjne zakazały działalności obu frakcji. Część członków aresztowano, a organizacja przeszła do działalności podziemnej. Na początku kwietnia 1935 roku rozwiązano komórki NSPR w całym państwie. Po rozwiązaniu zwolennicy Kozielskiego utworzyli Narodowo-Socjalistyczną Partię Miast i Wsi, która działała do 1939 roku. Zwolennicy Grałły tworzyli kolejne ugrupowania: Narodowo-Społeczną Partię Radykalną (1934–1935), Polską Partię Faszystowską (1935–1938) oraz Narodową Partię Społeczną (1937–1938). Inna grupa byłych członków powołała Narodowy Front Chłopsko-Robotniczy.

Głównymi organami prasowymi były „Jedna Karta” (Sosnowiec, 1933–1934, liczne numery po konfiskatach) oraz „Błyskawica” (Katowice). Środowisko NSPR kontrolowało też szereg innych tytułów, m.in. „Polską Kartę”, „Narodowca”, „Przebojem”, „Świat i Ojczyznę” czy „Echo Miast”. Dokumenty źródłowe, w tym broszura programowa i numery prasy partyjnej, zachowały się w bibliotekach cyfrowych oraz na Internet Archive.