Domagano się też ograniczenia zarobków dyrektorów wielkich przedsiębiorstw, kary śmierci za fałszowanie ksiąg rachunkowych, rozwiązania karteli służących „łupieniu obywatela polskiego”, zwolnienia z pracy obcokrajowców w sytuacji istnienia bezrobotnych Polaków oraz zmiany systemu monetarnego poprzez rezygnację ze złota bez inflacji. W odniesieniu do rolnictwa żądano opłacalnych cen na produkty rolne, wsparcia drobnych i średnich gospodarstw, wywłaszczenia bez odszkodowania wielkiej własności ziemskiej oraz stworzenia na jej miejscu małych, żywotnych gospodarstw.
Robotnicy mieli pełnić rolę kierowniczą jako warstwa najliczniejsza, najbardziej polska i najbardziej niezależna. Domagano się utrzymania i rozszerzenia ustawodawstwa socjalnego, w tym obowiązkowego ubezpieczenia starczego, a przede wszystkim zapewnienia pracy. Mieszczaństwo polskie uważano za sojusznika robotników w walce z żydowską konkurencją i wielkim kapitałem. Włościan, stanowiących około 70 procent narodu, traktowano jako podstawową warstwę społeczną, z którą wszelkie zmiany musiały być uzgadniane.