Tytułowa bohaterka Romea i Julii jest bardzo młoda – ma zaledwie czternaście lat. Mimo że w XVI wieku, kiedy Szekspir pisał tę sztukę, w wielu krajach Europy kobiety na tym etapie życia miały już męża i potomstwo, w Anglii przyjęte było, iż właściwym wiekiem dla kobiety na wyjście za mąż było 21 lat. W ten sposób ówczesny widz mógł łatwiej sobie wyobrazić sytuację, w której uczucie pomiędzy dwojgiem młodych ludzi może doprowadzić do kłopotów. Była to sztuka o Włochach – statystyczny ówczesny mieszkaniec Wysp Brytyjskich nigdy nie spotkał żadnego z nich, byli powszechnie uznawani za mieszkańców odległego, dość egzotycznego kraju, co także tłumaczyło zaobserwowane różnice.
Charakter Akcja sztuki trwa nie dłużej niż tydzień. W tym czasie bohaterka przeżywa liczne trudności, związane z wejściem w dorosłość. Zakochuje się, doświadcza śmierci bliskiego sobie kuzyna, zdradza ją najwierniejsza opiekunka, wdowieje, w końcu popełnia samobójstwo. Mimo to wykazuje się odpornością psychiczną i dużą inteligencją. Jest opanowana, w przeciwieństwie do impulsywnego Romea. Do niej także należy inicjatywa w ich związku: to ona pozwala mu się pocałować, sugeruje małżeństwo, wybacza swojemu wybrankowi zabicie kuzyna.