Od 1986 roku kea jest gatunkiem pod całkowitą ochroną.
Zagrożeniem dla kei są kitanki, wyjadające jaja i młode papugi z gniazd.
Wysoką śmiertelność w populacji kei powoduje też zatrucie metalami ciężkimi – w niektórych populacjach większość lub wszystkie osobniki wykazują podwyższony poziom ołowiu we krwi, autopsje padłych osobników wykazują, że w wielu przypadkach przyczyną zgonu było zatrucie ołowiem. Przypuszcza się, że jest to konsekwencją skłonności kei do eksplorowania otoczenia i połykania intrygujących je przedmiotów (wśród których mogą być też przedmioty ołowiane).
Zagrożenie dla kei niosą również akcje eradykacji introdukowanych na wyspy Nowej Zelandii szczurów, gronostajów i kitanek – odnotowano przypadki zatrucia kei wykładanymi truciznami, znajdowano je też uwięzione w pułapkach na szkodniki.
Przypisy Jackson, J.R. (1962). Do kea attack sheep? Notornis 10, 33–38. Benham, W. B. (1906). Notes on the Flesh-eating Propensity of the Kea (Nestor notabilis). Transactions of the Royal Society of New Zealand, 39, 71–89. Jackson, J. R. (1962). The life of the Kea. Canterbury Mountaineer 31, 120–123.