Dywizja według etatu posiadać miała dwa pułki czołgów średnich, pułk piechoty zmotoryzowanej, batalion rozpoznawczy oraz jednostki artylerii i zabezpieczenia bojowego. W skład pułku czołgów średnich wchodziły tu: dwa bataliony czołgów i batalion artylerii pancernej. W pułku znajdował się też dwukompanijny batalion szkolny. Pozostały też kompania dowodzenia i kompania technicznego zaopatrzenia. Zasadnicze uzbrojenie pułku składało się z: 66 czołgów średnich T-34/85 i 21 ciężkich dział pancernych ISU-122. Pułk czołgów ciężkich miał strukturę zbliżoną do pułku czołgów średnich, ale w jego batalionach, w kompaniach czołgów, były tylko dwa plutony czołgów. Sprzęt bojowy pułku stanowiło 35 czołgów ciężkich IS-2 i 16 ciężkich dział pancernych ISU-152. Zmotoryzowany pułk piechoty był w praktyce „klasycznym” pułkiem piechoty wyposażonym dodatkowo w samochody ciężarowe. W skład pułku wchodziły trzy bataliony piechoty, dywizjon artylerii, batalion szkolny i pododdziały zabezpieczenia.
W 1950, ze względu na braki sprzętowe, podjęto decyzję o przeformowaniu 10 Dywizji Pancernej w 10 Dywizję Zmechanizowaną.
Jesienią 1951 z Wrocławia do Opola dyslokowano Dowództwo 10 DZ, 41 bł, 7 bsap i 43 ksam.