Od 3 sierpnia 1914 do lipca 1917 służył w Legionach Polskich, gdzie był między innymi dowódcą IV plutonu w 1 kompanii kadrowej, dowódcą kompanii w 1 pułku piechoty, dowódcą szkoły oficerskiej w I Brygadzie, komendantem kursu wyszkolenia. 9 października 1914 został mianowany na stopień podporucznika, a już 1 stycznia następnego roku otrzymał awans na porucznika. W latach 1914–1915 brał udział w licznych bitwach i potyczkach. 23 maja 1915 został ciężko ranny w bitwie pod Konarami, podczas której kula uszkodziła mu nerw kulszowy. Leczył się w Krakowie, gdzie był operowany, a następnie w Piszczanach. 31 grudnia 1916 wrócił do swojego pułku. 29 lipca 1917, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Beniaminowie.

Od kwietnia do listopada 1918 był dowódcą kompanii w 2 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej. Od listopada 1918 do stycznia 1919 był dowódcą batalionu w obozie rekrutacyjnym Jabłonna. Od stycznia do marca 1919 był dowódcą Grupy Jabłonna w Warszawie. Od kwietnia 1919 do października 1926 był dowódcą batalionu, a następnie dowódcą 1 pułku piechoty Legionów, a od października 1920 także pełnił obowiązki dowódcy I Brygady Piechoty Legionów. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej.