Rezultatem spekulacji na gwałtownie rosnących w wartość akcjach było powstanie wielu fortun we Francji, a także w Wielkiej Brytanii, gdzie naśladowano doświadczenia francuskie, tworząc równie monopolistyczną „Kompanię Mórz Południowych” (South Sea Company), a także w Holandii. W 1720 bank i kompanię połączono w jedną firmę, a Lawa uczyniono generalnym kontrolerem finansów, by przyciągnąć inwestorów. Eksperyment Lawa był niezwykle udany aż do momentu, gdy okazało się, że kompanie nie przyniosą spodziewanych zysków i nie pokryją wartości akcji. Wówczas nastąpił krach.
Krach Law spodziewał się znacznie większych zysków z kompanii. Tak samo myśleli udziałowcy, którzy przekazywali sobie nawzajem opowieści o amerykańskim złocie, po które wystarczy się schylić. W 1719 nastąpił kolejny boom inwestycyjno-spekulacyjny. W lutym 1720 płacono 10 tys. liwrów za udziały, które w 1719 miały wartość 500 liwrów. Po osiągnięciu ceny 15 tys. liwrów ich wartość latem 1720 zaczęła gwałtownie spadać. W 1721 roku spadek wynosił już 97%. Podobnej sytuacji doświadczyły Wielka Brytania, gdzie mówiono o „pęknięciu bańki” (South Sea Bubble) i Holandia, gdzie rysowano karykatury przedstawiające „handel powietrzem”.