Konstytucja Finlandii (, ) – ustawa zasadnicza Finlandii uchwalona 11 czerwca 1999; weszła w życie 1 marca 2000 uchylając konstytucję z 17 lipca 1919.
Struktura Wersja obowiązująca zawiera 131 paragrafów zgrupowanych w trzynastu rozdziałach. Rozdział I Podstawy ustroju państwa (§ 1–5); Rozdział II Podstawowe prawa i wolności (§ 6–23); Rozdział III Parlament i deputowani (§ 24–32); Rozdział IV Funkcjonowanie parlamentu (§ 33–53); Rozdział V Prezydent Republiki i Rada Państwa (§ 54–69); Rozdział VI Ustawodawstwo (§ 70–80); Rozdział VII Finanse publiczne (§ 81–92); Rozdział VIII Stosunki międzynarodowe (§ 93–97); Rozdział IX Wymiar sprawiedliwości (§ 98–105); Rozdział X Kontrola praworządności (§ 106–118); Rozdział XI Administracja i samorząd (§ 119–126); Rozdział XII Obrona narodowa (§ 127–129); Rozdział XIII Postanowienia końcowe (§ 130–131).
Treść Rozdział I stanowi, że „Finlandia jest suwerenną republiką”. Określa, że suwerenem jest naród, reprezentowany przez parlament. Wyznacza też trójpodział władzy oraz reguluje nabywanie i utratę obywatelstwa.