thumb|250px|right|Głowa wyżła duńskiego Wyżeł duński – jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych, w podsekcji psów w typie gończych. Podlega próbom pracy.
Rys historyczny Powstanie wyżła duńskiego datuje się w okolicach XVIII wieku, kiedy Morten Bak z miejscowości Glenstrup, na Jutlandii skrzyżował lokalne psy wiejskie, zwane przez okolicznych mieszkańców "bluthundami", z psami pochodzącymi od cyganów, posiadających domieszkę krwi dawnych pointerów hiszpańskich. Zarówno jedne, jak i drugie miały wśród swoich przodków psa św. Huberta. Z otrzymanych w ten sposób mieszańców, po ścisłej selekcji hodowlanej Bak uzyskał, w ciągu ośmiu pokoleń, jednolity typ wyżła o brązowych cętkach, bądź plamach. Początkowo psy te określano jako psy Baka lub pointery duńskie (staroduńskie).
Do czasu II wojny światowej wyżeł duński stawał się coraz mniej popularny, wypierany przez pointera angielskiego. Po wojnie duńskie grono myśliwych postanowiło reaktywować hodowlę rodzimej rasy. Pod koniec lat 90. była to trzecia, co do liczebności, zarejestrowana w Dansk Hundestambog rasa psów myśliwskichHans Räber "Encyklopedia Psów Rasowych" T II, s. 599.