Zink, mianowany także tymczasowym wikariuszem generalnym, w maju 1957 otrzymał godność wikariusza na stałe, a w kurii zajmował się sprawami ludności autochtonicznej, a także mimo początkowych oporów z drugiej strony, kontaktami z władzami państwowymi.
W lipcu 1958 otrzymał najwyższą godność prałacką w kapitule – prepozyta. 19 maja 1960 papież Jan XXIII mianował go protonotariuszem apostolskim (infułatem). Ks. Zink zaliczał się do najbliższych współpracowników biskupa Wilczyńskiego, utrzymywał również kontakt z prymasem Wyszyńskim. Uczestniczył w licznych uroczystościach w katedrze fromborskiej, m.in. odpustach i instalacjach nowych kanoników. W sierpniu 1961 jako prepozyt gościł na uroczystościach 700-lecia kapituły warmińskiej kardynała Wyszyńskiego i sześciu innych biskupów. Jemu też przypadł w sierpniu 1965 obowiązek telegraficznego zawiadomienia Stolicy Apostolskiej o nagłej śmierci biskupa Wilczyńskiego; zwołał wówczas także specjalne posiedzenie kapituły, która powołała na wikariusza kapitulnego dotychczasowego biskupa pomocniczego Józefa Drzazgę (późniejszego biskupa warmińskiego).