Hipoteza łowiecka – zespół przekonań należących do nurtu psychologii ewolucyjnej i antropologii, w którym twierdzi się, że przejście ludzi pierwotnych ze zbieractwa jako głównego sposobu pozyskiwania jedzenia do polowań (zwłaszcza na duże zwierzęta) stało się silnym impulsem stymulującym ewolucję człowieka.
Wiele danych pokazuje, że człowiek rozumny, w odróżnieniu od innych naczelnych, od dawna żywi się mięsem – je znacznie więcej mięsa niż jakiekolwiek inne naczelne. Budowa przewodu pokarmowego (małe i cienkie jelita nieobecne u małp) i zębów (skamieliny ludzkich zębów miały cienkie szkliwo, które nie nosiło śladów tarcia, pojawiającego się przy spożywaniu dużej ilości pokarmów roślinnych). Człowiek ma olbrzymie trudności z pozyskaniem niezbędnych składników pokarmowych bez diety mięsnej (np. tylko w oparciu o dietę wegetariańską). Organizm ludzki nie produkuje bowiem pewnych witamin, które znajdują się w mięsie (witamina A i witamina B12).
Zdobywanie pokarmu przez polowania było znacznie bardziej wydajnym sposobem pozyskiwania żywności niż zbieractwo.