Fisher, początkowo zwolennik Royal Navy opartej na okrętach podwodnych i szybkich torpedowcach, stał się zwolennikiem szybkich i wyposażonych w jednolitą artylerię krążowników liniowych, których siła ognia i szybkość pozwalałaby na walkę z pancernikami i krążownikami, co jednak okupione by było słabszym pancerzem. Fisher uważał, że szybkość lepiej służy do obrony niż pancerz. Koncepcja krążowników liniowych stała się popularna w latach poprzedzających I wojnę światową, ale Pierwszy Lord Morski był stale naciskany przez Admiralicję, aby Royal Navy budowała zamiast faworyzowanych przez Fishera krążowników liniowych pancerniki z jednolitą artylerią główną.
Budowa thumb|Trzy rzuty pancernika HMS „Dreadnought” w stanie z roku 1911, z dodanymi działami QF dwunastofuntowymi
Stępkę okrętu położono 2 października 1905 roku w stoczni RN w PortsmouthConway's, s. 21., jednakże prace nad elementami konstrukcji okrętu rozpoczęto już w maju tego roku. Do czasu położenia stępki nakład pracy robotników wynosił 6000 osobotygodni, przy wydatkach 41 tys. funtów. W lipcu złożono w Portsmouth 2200 ton blach stalowych i innych materiałów konstrukcyjnych, w czerwcu zamówiono urządzenia napędowe, a w sierpniu elementy opancerzenia.