w rosyjskiej, białoruskiej i ukraińskiej dopiero w XIX wieku. W XVIII wieku podręczniki gry oraz rozprawy pisali m.in. (1741), (1768), Michel Corrette (ok. 1780). Od tego czasu pojawiała się często w ikonografii oraz w ludowych pastorałkach, kolędach, w poezji i literaturze pięknej, nieodłącznie wiążąc się z postacią lirnika – dziada-żebraka. Postępujący w tym czasie rozwój technik warsztatowych i obróbki drewna pozwoliły znacznie usprawnić konstrukcję instrumentu, podnosząc go do rangi profesjonalnego. Na lirę korbową komponowali Vivaldi, L. Mozart, klasycy wiedeńscy Haydn i W. A. Mozart, oraz Družecký i Vranický.