zazwyczaj 10–20 cm. Czasami, na krawędzi koła przytwierdzony jest cienki pas okleiny, żeby uzyskać możliwie gładką powierzchnię. Jeśli smyczek nie ma okleiny, jego krawędź jest dokładnie oszlifowana i wypolerowana. W obu przypadkach krawędź koła natarta jest kalafonią, żeby zwiększyć przyczepność do strun. Koło zamontowane jest na drewnianej lub metalowej osi, osadzonej w okolicy płyty wierzchniej i przechodzącej na wylot przez dół korpusu; tam zamontowana jest do niej korba z gałką.
Struny Każda lira korbowa ma przynajmniej jedną strunę. Ta struna nazywana jest melodyczną. Struny rozpięte są nad pudłem rezonansowym, zaczepione jednym końcem do strunociągu, drugim nawinięte na napinające je kołki. Niektóre liry mają kilkanaście strun; czasami ponad dwadzieścia. Struny podzielone są na cztery partie: melodyczne – służą do grania melodii; pocierane przez smyczek; jedna lub więcej; poprowadzone wewnątrz skrzynki tangentowej; strojone w unisonie lub w interwałach harmonicznych; skracane tangentami; mogą być wyłączane (jeśli instrument posiada wyłącznik strun); burdonowe (basowe) – opcjonalne; akompaniują melodii niskim, basowym, wyraźnym tonem; pocierane przez smyczek; jedna lub więcej; rozciągnięte po jednej lub obu stronach skrzynki tangentowej;