Przestępstwo fałszowania pieniędzy nie zależy od ich wyprodukowanej liczby i istnieje już z chwilą wytworzenia jednego fałszywego egzemplarza niezależnie od tego, czy został on puszczony w obieg czy nie.
Pieniądzem jest prawny środek płatniczy dowolnego kraju. Nie jest więc fałszowaniem pieniędzy podrabianie lub przerabianie numizmatów i innych dokumentów o wartości wyłącznie kolekcjonerskiej. Nie wyklucza to odpowiedzialności za inne przestępstwo np. za oszustwo w razie próby zbycia takiego egzemplarza jako autentycznego. Innymi środkami płatniczymi są weksle (także niezupełne), czeki, akredytywy, polecenia wypłat i przekazy, natomiast pozostałymi dokumentami, które mogą stanowić przedmiot omawianego przestępstwa, są akcje, obligacje, świadectwa depozytowe.
Fałszerz, który puszcza w obieg sfałszowane przez siebie pieniądze odpowiada wyłącznie za fałszerstwo. Puszczanie w obieg stanowi bowiem wykorzystanie owoców pierwszego przestępstwa i jako takie jest czynem współkaranym następczym w ramach zbiegu pomijalnego przestępstw.
W rozumieniu art. 310 k.k. przed 23 maja 2016 r.