Eryk II Magnusson (), przyd. Wróg Księży () (ur. 1268, zm. 13 lipca 1299) – król Norwegii w latach 1280–1299 z dynastii Yngling.
Życiorys Był synem króla Norwegii Magnusa VI Prawodawcy i Ingeborgi księżniczki duńskiej, córki króla Danii Eryka IV Plovpenninga, brat króla Norwegii Haakona V Długonogiego.
W chwili śmierci ojca (9 maja 1280) Eryk II był małoletni i po koronacji faktyczną władzę sprawowała grupa możnych zebranych w Radzie Królestwa, którzy znacznie poszerzyli przywileje Kościoła w Norwegii. Eryk II po objęciu samodzielnych rządów poważnie ograniczył nowe kościelne przywileje. Brat króla Haakon (przyszły król Haakon V Długonogi) z ramienia króla władał południową częścią kraju.
Za panowania Eryka II Islandia, która do tej pory jako prowincja królestwa Norwegii cieszyła się sporą autonomią, utraciła swą samodzielność.
Król razem ze swym bratem Haakonem prowadził walki z Danią i Hanzą. Zmarł w Bergen pomiędzy 13 a 15 lipca 1299 roku