thumb|Strona z traktatu-manifestu Ars nova tradycyjnie przypisywanego Filipowi z Vitry Ars nova (łac. sztuka nowa) – termin, którym określa się tendencję w muzyce francuskiej i włoskiej, związaną z rozwojem muzyki polifonicznej w latach 1315–1400. Jest to pojęcie przeciwstawne do Ars antiqua.
Termin pochodzi z traktatu Phillippe'a de Vitry Ars nova (ok. 1320).
Cechy nowego stylu: wysunięcie się na plan pierwszy muzyki świeckiej, pojawienie się zupełnie nowych gatunków muzycznych, takich jak: madrygał, caccia, ballata, także nowe, wielogłosowe opracowania takich gatunków jak ballada, virelai, rondo, chace, rozkwit motetu izorytmicznego, dalszy rozwój polifonii, wprowadzenie pojęcia kontrapunkt, rozważanie istoty dysonansu, konsonansu, wprowadzenie nowych zasad notacji rytmicznej; wcześniejsza notacja modalna zostaje zastąpiona przez notacją menzuralną, mającą wielokrotnie bogatsze podziały wartości, pojawiają się poglądy na temat dzieła muzycznego, widzianego jako źródło przyjemności (poglądy takie zapowiadają renesans).
Francja Głównym przedstawicielem był Philippe de Vitry. Z jego twórczości zachowały się tylko nieliczne kompozycje, a także wspomniany już traktat Ars nova.