Podobnie jak we Francji, występowało większe bogactwo rytmiki.
Głównymi przedstawicielami byli: Francesco Landini, Jacopo da Bologna i Marchetto da Padova (ten ostatni jako jeden z pierwszych mówił o przyjemności jaką może dawać utwór muzyczny).
Krytyka używania pojęcia ars nova Zofia Dobrzańska-Fabiańska w Izorytmicznej koncepcji dzieła muzycznego przedstawia krytykę stosowania pojęcia Ars nova. Pojęcie Ars nova używa się dwojako: w odniesieniu do muzyki francuskiej późnego średniowiecza, związanej wyłącznie z izorytmią; "Ars nova" to tytuł traktatu Philippe'a de Vitry; w odniesieniu do muzyki XIV w. zarówno francuskiej i włoskiej.
Po pierwsze: takie użycie wywodzi się z Handbuch der Musikgesichte Hugo Riemanna. Stosuje on ten termin w celu przeciwstawienia sobie dwóch epok (Ars antiqua i ars nova - okresu rozwoju muzyki we Francji i we Włoszech zapowiadającego renesans); taki kontekst zmienia oryginalne, pierwsze znaczenie tego terminu.