Opierając się na Krytyce cynicznego rozumu Petera Sloterdijka, Žižek argumentuje, że przyjęcie cynicznej perspektywy nie wystarczy, aby uciec od ideologii, ponieważ nawet jeśli podmioty postmodernistyczne świadomie odnoszą się cynicznie do sytuacji politycznej, nadal odtwarzają ją poprzez własne zachowanie.
Krytyka prawicy i lewicy Krytykował narastający terror prawicowych reżimów w Rosji, Iranie i Izraelu, widząc w nich „wyraźne oznaki rozkładu etycznego, w którym czyny kiedyś uznawane za niewyobrażalne mogą w bardzo krótkim czasie stać się możliwe i akceptowalne”. Krytycznie odnosił się również do uniwersyteckiej „woke lewicy” w Stanach Zjednoczonych i Francji, gdzie jego zdaniem zaczął panować podobnie opresyjny system wymierzony przeciwko cispłciowym mężczyznom: „nigdy nie wiemy, czy ktoś z nas skończy jako »skancelowany« za coś, co zrobił lub powiedział […], czy za sam fakt urodzenia się w niewłaściwej kategorii”. Twierdził też, że w wyniku osłabienia państwa na rzecz dynamicznego rozwoju kapitalizmu kulturowy Zachód oddala się od demokracji, na rzecz porządku „postkapitalistycznego, postliberalnego i dystopijnego”.