W czerwcu 1919 roku mianowany posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Belgradzie, misję pełnił do 20 marca 1920 roku. Od października 1920 do kwietnia 1921 roku dyrektor Departamentu Politycznego MSZ, od 6 kwietnia do 19 maja 1921 roku wiceminister spraw zagranicznych, zmuszony był podać się do dymisji. 1 lipca 1921 roku objął kierownictwo poselstwa RP w Pradze. Działał na rzecz porozumienia polsko-czechosłowackiego wg zamysłu ówczesnego MSZ Konstantego Skirmunta.
Do centrali MSZ powrócił 31 grudnia 1922, w sierpniu 1924 roku odszedł na emeryturę. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 81-6-12).
W małżeństwie z Heleną z Rymowiczów nie miał dzieci. Na krótko przed śmiercią zmienił wyznanie na rzymskokatolickie.
Ordery i odznaczenia Komandor z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (28 kwietnia 1926)M.P. 1926 r. nr 99, poz. 292 „za zasługi, położone na polu pracy dyplomatycznej”. Komandor Orderu Lwa Białego (Czechosłowacja) Komandor Orderu Legii Honorowej (Francja) Order Korony Rumunii (Rumunia)
Publikacje Obrachunek (1898) Bismarck, Rosja i Polacy (1895), Nasza młodzież (1902), Nasze stronnictwa skrajne (1903), Wobec wojny. Głos z Warszawy (1904) Polityka rosyjska w Polsce. List do kierowników polityki rosyjskiej (1909).