Początkowo zresztą Bach, choć pewny wartości własnej muzyki, jest pod wrażeniem stylu życia Händla. Sam osiadły w Lipsku nigdy nie był za granicą, za swoje genialne kompozycje nie dostaje żadnych dodatkowych pieniędzy, a za skromne w porównaniu z Händlem uposażenie musi utrzymać liczną rodzinę. Może on jednak, w przeciwieństwie do zamożnego Saksończyka, przyjaciół wybierać sobie niezależnie od różnorakich politycznych układów, a muzyka jest dla niego azylem. Stopniowo jednak przewaga Jerzego Fryderyka zaczyna topnieć, okazuje się, że w głębi serca boi się on starości, samotności, utraty pozycji oraz tęskni za rodzinnym życiem, wolnym od zależności od możnych, jakie prowadzi Bach.
Polskie realizacje 1986 – Teatr Współczesny w Warszawie, reżyseria Maciej Englert, obsada: Czesław Wołłejko (Jerzy Fryderyk Händel), Mariusz Dmochowski (Jan Sebastian Bach), Henryk Borowski (Jan Krzysztof Schmidt). 1986 – Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku, reżyseria Grzegorz Sobociński, obsada: Jerzy Bielecki (Händel), Jerzy Karaszkiewicz (Bach), Zygmunt Wiaderny (Schmidt). 1988 – Teatr STU w Krakowie, reżyseria Krzysztof Jasiński, obsada: Jan Nowicki (Händel), Jerzy Bińczycki (Bach), Jan Peszek (Schmidt). 1989 – Teatr im.