Piotr Artomiusz, inne formy nazwiska: Artomius; Krzesichleb, krypt. P.A.G. (ur. 26 lipca 1552 w Grodzisku Wielkopolskim, zm. 2 sierpnia 1609 w Toruniu) – toruński teolog i kaznodzieja luterański, pisarz religijny i autor kancjonału.

Życiorys Urodził się w Grodzisku Wielkopolskim w rodzinie mieszczańskiej. Jego ojciec, Łukasz Krzesichleb, był szewcem i ławnikiem miejskim. Zgodnie z renesansowym zwyczajem przybrał sobie nazwisko na modłę antyczną. Uczęszczał do szkoły w rodzinnym Grodzisku. W roku 1573 był nauczycielem domowym Ostrorogów herbu Nałęcz. Dzięki ich wsparciu wyjechał za granicę, a w roku 1577 rozpoczął (wpisany w poczet studentów) studia uniwersyteckie w Wittenberdze, będącej wówczas głównym centrum szerzenia reformacji. Po powrocie do Polski (1578) rozpoczął działalność jako kaznodzieja kościoła ewangelickiego w Warszawie. Trzy lata później (1581), po zburzeniu zboru i zakazie nabożeństw ewangelickich w obrębie miasta, przeniósł się do Węgrowa. W roku 1584 zamieszkał w Kryłowie. Dwa lata później (1586) został powołany na kaznodzieję w toruńskim kościele Najświętszej Maryi Panny i aż do śmierci był związany z tym miastem. Miał umiarkowane poglądy teologiczne, był zwolennikiem zgody sandomierskiej z roku 1570, był podejrzewany o sprzyjanie i współpracę z kalwinami (rzeczywiście Artomiusz współpracował z kalwinami).