Notacja węgierska (ang. Hungarian Notation) – w programowaniu sposób zapisu nazw zmiennych oraz obiektów, polegający na poprzedzaniu właściwej nazwy małą literą (literami) określającą rodzaj tej zmiennej (obiektu).
Notację węgierską wymyślił Charles Simonyi, programista z Microsoft. Można spotkać się z takimi formatami zapisu nazw zmiennych:
iLiczba i_Liczba i_liczba
Przykład użycia notacji węgierskiej do nazywania zmiennych w C++: przedrostek znaczenie s string (łańcuch znaków) sz string (łańcuch znaków zakończony bajtem zerowym – null-em) c char (jeden znak), również const – wartość stała (szczególnie w przypadku użycia wskaźników) by byte, unsigned char n short i int x, y int (przy zmiennych określających współrzędne) cx, cy int (przy zmiennych określających rozmiar, długość) l long w word dw dword b boolean (wartość logiczna: prawda lub fałsz) f flaga fn funkcja h handle (uchwyt) p pointer (wskaźnik)
Charakterystyczne dla notacji węgierskiej (tworzące jej „węgierskie brzmienie”) są również złożenia przedrostków, zbliżone do składania morfemów gramatycznych z morfemami znaczeniowymi w języku węgierskim (i innych językach aglutynacyjnych).
przedrostek znaczenie lpcsz „długi” („daleki”) wskaźnik na stały ciąg znaków zakończony bajtem zerowym pfn wskaźnik na funkcję