Odczyny precypitacyjne w środowisku płynnym Precypitacja pierścieniowa – odczyn jakościowy, wykorzystywany w mikrobiologii w celu klasyfikacji bakterii. Mechanizm jego polega na wykrywaniu antygenów bakteryjnych w ekstraktach z tkanek. Metoda może wykorzystywana być również w celu wykrycia swoistych przeciwciał. Oba reagenty nawarstwia się na siebie (np. w probówce), po czym sprawdza się czy na granicy faz obu roztworów pojawia się zmętnienie w postaci pierścienia. Jeśli odczyn jest dodatni (pojawia się pierścień precypitacyjny), świadczy to o obecności w środowisku reakcji przeciwciała swoistego względem określonego antygenu, lub odwrotnie, w zależności od tego, jakiego reagentu obecność chcieliśmy zdiagnozować. Precypitacja szkiełkowa – odczyn jakościowy, wykorzystywany w bakteriologii w celu identyfikacji szczepów bakteryjnych. W celu przeprowadzenia próby na szkiełko nakrapia się roztwór antygenu i surowicy zawierającej przeciwciała. Jeśli odczyn jest dodatni, na dnie kropli pojawia się precypitant. Odczyn flokulujący (test kłaczkujący) – odczyn jakościowo-ilościowy, stosowany w diagnostyce kiły. Próba polega na przeprowadzeniu reakcji surowicy chorego z antygenem kardioliponowym. Jeśli odczyn reakcji jest dodatni, tzn.