Deklinacja w języku polskim – odmiana rzeczownika, przymiotnika, imiesłowu przymiotnikowego, zaimka rzeczownego, przymiotnego, liczebnego i liczebnika przez przypadki i liczby w języku polskim.
W języku polskim występuje siedem przypadków (w nawiasach podano pytania przypadków): mianownik (kto? co?) dopełniacz (kogo? czego?) celownik (komu? czemu?) biernik (kogo? co?) narzędnik (z kim? z czym?) miejscownik (o kim? o czym?) wołacz (–).
Mianownik
Głównym zadaniem mianownika jest oznaczanie podmiotu. Mianownik jest w języku polskim najczęstszym przypadkiem, choć używany jest rzadziej niż w językach o ubogiej fleksji. Konstrukcje, w których w językach o podobnym systemie przypadków występuje mianownik, a w polskim inny przypadek, to m.in.: w zdaniach postaci „X jest Y”, np. „on jest lekarzem”, Y występuje w narzędniku w negatywnych zdaniach egzystencjalnych podmiot występuje w dopełniaczu, np. „doktora nie ma” Podmiot wyrażony zaimkiem jest często opuszczany, a jego rolę przejmuje końcówka osobowa czasownika. W języku potocznym mianownik występuje niekiedy w funkcji wołacza. Dotyczy sytuacji zwracania się do kogoś po imieniu: Basia!, Agnieszka!