W 2000 r. obronił na Uniwersytecie Warszawskim pracę doktorską na temat konfliktu polsko-ukraińskiego w Galicji w latach 1907–1914 (Die Ruthenische Irredenta. Die ukrainische national Bewegung und die Aussenpolitik Der Donaumonarchie 1907–1914 pod kierunkiem Włodzimierza Borodzieja). Praca ukazała się drukiem w Austrii i w Niemczech.
W 2001 r. wyjechał do Brukseli, gdzie przez 3 lata był korespondentem niemieckich i austriackich gazet w krajach Beneluksu. W 2004 r. wrócił do Polski i habilitował się na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego pracą o Konwencie Europejskim i demokracji deliberatywnej. Został kierownikiem katedry politologii w Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. Willy Brandta na Uniwersytecie Wrocławskim. W 2006 r. został profesorem nadzwyczajnym w SWPS Uniwersytetu Humanistycznospołecznego w Warszawie w instytucie politologii, a następnie instytucie nauk społecznych. Wykłada też w Instytucie Studiów Międzynarodowych na Uniwersytecie Wrocławskim. 12 listopada 2013 prezydent Bronisław Komorowski nadał mu tytuł naukowy profesora. Wypromował troje doktorów.
W latach 2000–2001 oraz od 2005 był członkiem zarządu Fundacji Batorego.