Hanns Elard Ludin (ur. 10 czerwca 1905, zm. 9 grudnia 1947) – zbrodniarz hitlerowski, dyplomata niemiecki i ambasador III Rzeszy na Słowacji.
Życiorys Wstąpił do NSDAP w 1930 i jeszcze w tym samym roku władze Republiki Weimarskiej aresztowały go za nazistowską działalność polityczną. Zwolniony z więzienia w 1931, wstąpił do SA. Był jednym z niewielu prominentów SA, którzy przeżyli osławioną „Noc Długich Noży” w 1934. Ludinowi udało się wrócić do łask, dzięki rozpoczęciu pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych III Rzeszy.
W 1941 zastąpił Manfreda von Killingera na stanowisku niemieckiego ambasadora na Słowacji, sojuszniku Rzeszy. Początkowo jego kompetencje były nieznaczne, główną rolę odgrywał zastępca Adolfa Eichmanna Dieter Wisliceny, który otrzymywał instrukcje prosto z Berlina z pominięciem Ludina. Rola ambasady ograniczała się praktycznie do usług o charakterze pocztowym. Jednak już w lutym 1942 Ludin wystąpił z polecenia Himmlera do słowackiego rządu o dostarczenie 20 tysięcy młodych Żydów do pracy na wschodzie, co gorliwie zostało podchwycone przez Słowaków. Pod koniec marca 1942 wystąpił z kolejnym żądaniem. Tym razem chodziło o deportację pozostałych miejscowych Żydów, na co początkowo słowacki rząd zgodził się bez żadnej presji.