mały|XXIII Międzynarodowy Kongres Pokoju w Berlinie. Henri La Fontaine po prawej ręce mówcy Międzynarodowe Stałe Biuro Pokoju (ang. Permanent International Peace Bureau, IPB; fr. Bureau International Permanent de la Paix) – międzynarodowa organizacja pokojowa, uhonorowana Pokojową Nagrodą Nobla w 1910.

Historia Biuro zostało założone podczas III w Rzymie w 1891 z inicjatywy Fredrika Bajera, i . Prowadziło nieskuteczną taktykę kierowania apeli o pokój do stron wojujących lub grożących wszczęciem wojny.

W wyniku utworzenia Ligi Narodów po I wojnie światowej straciło na znaczeniu. W 1924 zorganizowało w Berlinie XXIII , którego gospodarzami byli przewodniczący Henri La Fontaine, sekretarz generalny i Ludwig Quidde. W skład polskiej delegacji weszli Józef Pollak i Wacław Łypacewicz, udział wzięli także Adam Ciołkosz, Feliks Gross, Adam Pragier i Stanisław Thugutt.

Po wybuchu II wojny światowej było kierowane w ograniczonej formie przez stały komitet z siedzibą w Szwajcarii. Zaapelowało do Stanów Zjednoczonych i krajów neutralnych do podjęcia działań zbrojnych przeciwko III Rzeszy, organizowało pomoc humanitarną. Jego struktury krajowe przetrwały wojnę w USA, Wielkiej Brytanii, Szwecji i Szwajcarii.