Przez początkowy okres powojenny, budowano jeszcze na niewielką skalę - oprócz czołgów podstawowych - nowe czołgi ciężkie (jak: T-10, M103), lecz ich rola była drugorzędna. Budowano także czołgi lekkie, lecz również w niewielkiej liczbie i jedynie do specyficznych zadań, głównie rozpoznawczych.
Postępy w projektowaniu czołgów, opancerzeniu i technologii silników pozwoliły konstruktorom czołgów znacznie zwiększyć ich możliwości, umożliwiając pojazdom pełnienie wielu ról na polu bitwy. Można to było osiągnąć bez konieczności sięgania po cięższe konstrukcje, chociaż ich waga stopniowo rosła. Amunicja kumulacyjna (HEAT) była dużym zagrożeniem dla czołgów ponieważ mogła bez problemu przebić jednolity pancerz stalowy o znacznej grubości. W związku z tym zaczęły pojawiać się pierwsze pancerze kompozytowe, takie jak zaprojektowany przez Brytyjczyków pancerz Chobham, ograniczający skuteczność amunicji kumulacyjnej. Podobną rolę pełnią: pancerz ceramiczny oraz pancerz reaktywny.