Wyspy Flannana (, ) – niewielka grupa niezamieszkanych wysepek w paśmie Hebrydów Zewnętrznych Szkocji, położonych około 32 km na zachód od wyspy Lewis. Nazwano je tak zapewne na cześć św. Flannana, VII-wiecznego irlandzkiego kaznodziei i opata.
Wysepki, zamieszkane we wczesnym średniowieczu, a następnie opuszczone aż do końca XIX wieku, kiedy to zbudowano tu latarnię morską. W 1971 zostały ponownie opustoszałe z powodu automatyzacji latarniChristopher Nicholson: Rock Lighthouses of Britain: The End of an Era?, s. 168–179.. Na północ od archipelagu przebiega jeden z ważniejszych szlaków żeglugowych, łączący Skandynawię i państwa położone nad Bałtykiem z wielkimi portami północnego wybrzeża Stanów Zjednoczonych i Kanady – Bostonem, Baltimore, Nowym Jorkiem i Montrealem. Nazwa wysepek kojarzy się z nierozwiązaną po dziś dzień zagadkową tragedią, jaka wydarzyła się w grudniu 1900 roku, kiedy to zniknęli bez śladu wszyscy trzej pracujący tu latarnicy.