Dla żelu agarowego optimum występuje przy pH około 7. Sam przebieg procesu, zależy także od takich czynników jak: wielkość cząsteczek, które ulegają procesowi dyfuzji oraz ich stężenia. Szybkość zachodzenia reakcji jest wprost proporcjonalna do stężenia cząsteczek dyfundujących, a odwrotnie proporcjonalna do ich wielkości (masy). Na efekt końcowy reakcji mają wpływ także temperatura oraz czas inkubacji. Zależnie od przeprowadzanej próby, czas inkubacji jest różny i waha się najczęściej w granicach od 24 do 72 godzin. Inkubację przeprowadza się najczęściej w temperaturze pokojowej, choć dobór optimum temperaturowego zależy od rodzaju przeprowadzanej reakcji.
Podział metod immunodyfuzyjnych
Metody immunodyfuzyjne można podzielić według różnych kryteriów.
Podstawowym kryterium jest podział ze względu na ilość reagentów dyfundujących (ruchomych). Ze względu na to kryterium wyróżnia się dyfuzję pojedynczą, kiedy jeden reagent związany jest w żelu, a drugi w głąb niego dyfunduje oraz dyfuzję podwójną, kiedy oba reagenty dyfundują w głąb żelu. Ze względu na naczynie, w którym przeprowadzany jest proces, immunodyfuzję możemy podzielić na probówkową (odczyn Oudina) oraz płytkową (odczyn Outcherlony'ego).