Wypracował własną metodę twórczą, którą nazywał „zagęszczaniem rzeczywistości”. Do filmowanego świata podstawiał własnych bohaterów, aby ujawnić cechy filmowanej rzeczywistości, które były niedostępne dla kamery. Łoziński zrywał więc z dokumentalnym kinem obserwacyjnym; swój filmowy świat porównywał do akwarium, którym należało potrząsnąć, żeby pobudzić śpiące rybki.
Działalność okołofilmowa, wpływ Był wykładowcą w Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy oraz członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej. Jego metodę rejestracji rzeczywistości naśladował m.in. Jacek Bławut.
Filmografia 1972 – Koło Fortuny 1972 – Happy end – wspólnie z Pawłem Kędzierskim 1974 – Wizyta 1975 – Król 1975 – Zderzenie czołowe 1977 – Jak żyć 1978 – Egzamin dojrzałości 1980 – Próba mikrofonu 1984 – Ćwiczenia warsztatowe 1985 – Moje miejsce 1988 – Świadkowie 1989 – Polska 45–89 1990 – Las Katyński 1992 – Siedmiu Żydów z mojej klasy 1993 – 89 mm od Europy 1995 – Wszystko może się przytrafić 1995 – Po zwycięstwie 89–95 1998 – Żeby nie bolało 2001 – Pamiętam 2006 – Jak to się robi 2007 – A gdyby tak się stało 2009 – Poste restante 2011 – Tonia i jej dzieci 2013 – Ojciec i syn w podróży