Jan Onufry Gorczyczewski (ur. 9 czerwca 1751 w Lidzbarku, zm. 9 października 1823Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa 1981, s. 212 w Poznaniu) – polski poeta i tłumacz, pedagog.

Życiorys Był synem Krzysztofa (wiceprezydenta i rajcy miejskiego) i Marianny z Radomińskich. W latach 1760–1767 studiował w kolegium jezuitów w Grudziądzu, a po ich ukończeniu wstąpił (10 września 1767) do nowicjatu w Krakowie. W latach 1770–1773 studiował filozofię (w formie 3-letniego kursu nauk filozoficznych) w kolegium jezuitów w Kaliszu, po ukończeniu którego uczył poezji w kolegium wschowskim (tam też zastała go kasata zakonu jezuitów). W roku 1775 otrzymał w Poznaniu święcenia kapłańskie. Wkrótce potem Komisja Edukacji Narodowej powołała go do nauczania w szkołach Kalisza, m.in. historii powszechnej, prawa i nauki moralnej. Doktoryzował się w 1783. W tym samym roku z ramienia Komisji Edukacji Narodowej objął profesurę w Szkole Wojewódzkiej w Kaliszu, zostając jednocześnie prefektem szkół kaliskich. W roku 1785 został ich prorektorem, a w roku 1803 rektorem. Od 1805 był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie. W roku 1807 stał się członkiem kaliskiej Izby Administracyjnej, a w latach 1807–1809 był sędzią tamtejszego Sądu Apelacyjnego.