Rycerski ród de Slepowron (zwany „Bujno” – zawołanie bojowe rodu Ślepowron), do którego należy też rodzina Gutowskich, jest jednym z najstarszych rodów Mazowsza.
Najstarszym znanym przedstawicielem tego rodu jest „Wawrzęta Corvinus de Slepowrony”. Jest on znany z przywileju księcia Konrada I Mazowieckiego z roku 1224, w którym książę nadał Wawrzęcie na prawie magdeburskim wsie: Ślepowrony, Starchowo, Drozdzyno i Wola w ziemi ciechanowskiej. Wawrzęta podjął służbę u księcia Konrada I Mazowieckiego i został jego kanclerzem i marszałkiem. Kolejnym przedstawicielem rodu był Chryzolm de Slepowrony, który w 1320 roku został kasztelanem czerskim. Ścibor, jeden z rycerzy rodu de Slepowron, został Panem na „Guthach Magna i Guthach Parva” (Guty Wielkie i Guty Male) i od tego czasu zwał się już Panem „de Guthy Magna et Guthy Parva de Slepowron”. Po roku 1421, ród „de Guthy” podzielił się na trzy gałęzie rodzinne, zakładając następne trzy wsie: Guty Stare, Guty-Poddenki i Guty Podleśne. Wiele rodów szlacheckich przy przejmowaniu, czy zakładaniu nowych wsi zmieniało swoje nazwiska, biorąc nowe od ich nowych wsi. . Gutowscy herbu Ślepowron, jako licznie rozrodzona rodzina, zamieszkiwali z czasem w różne regiony Rzeczypospolitej Obojga Narodów, np.