krasnoludowie zostali ukształtowani przez Aulëgo, lecz to dzięki Eru istnieli jako samodzielne byty, niezależne od woli ich twórcy – nawet Valarowie nie mogli tworzyć nowych fëar – dusz istot rozumnych.

Kult Eru Kult Eru był wśród ludzi bardzo ograniczony, lecz Númenoryjczycy mieli trzy święta ku jego czci: wiosenne Erukyermë, letnie Erulaitalë oraz jesienne Eruhantalë. Wśród elfów nie było jednak podobnego kultu jak w Númenorze.

Tajemny Płomień Ilúvatara Od Ilúvatara pochodził Tajemny Płomień (oryg. Flame Imperishable), którego nadaremnie szukał Melkor przed stworzeniem Ardy i który został przez Eru rozpalony w jej „sercu”. Płomień ten nadawał bytom ich istnienie, będąc kluczem do tworzenia nowych bytów z niczego – z tego powodu Melkor chciał go dla siebie. Nie rozumiał jednak, że Płomień miał jedynie sam Eru.

Analiza Imiona stwórcy Śródziemia pochodzą z quenyi, Eru znaczy Jedyny, zaś Ilúvatar – Ojciec Wszechrzeczy. W tekstach Tolkiena używa się ich obu w zestawieniu lub pojedynczo.

Cooper i Whetter zwrócili uwagę na pewne podobieństwa między númenoryjskimi świętami ku czci Eru, a żydowskimi Sukkot, Pesach i Szawuot. Wg. M.R.