Co więcej, liczebność ta nadal obniża się.
IUCN uznaje panterę sundajską za gatunek narażony na wyginięcie od 2008 roku, ocenę powtórzono w 2015 roku, zaś poszczególne podgatunki jako zagrożone (ocena tylko z 2008 roku). Gatunek obejmuje także załącznik pierwszy konwencji CITES, nie dostrzegającej jednakowoż różnicy gatunkowej między panterami mglistą a sundajską. Chroni gatunek prawo Indonezji, Malezji i Brunei.
Zagęszczenie tych zwierząt na Sumatrze wydaje się przekraczać wyniki z Borneo. Zagęszczenie w Sabah oszacowano na 1,9 zwierzęcia na 100 km² z przedziałem ufności 95% 0,7–5,4 w lesie pierwotnym i 0,8 na 100 km² (przedział 0,2–2,6) w całym zbadanym obszarze. Wedle badań z Kerinci zagęszczenie wynosi 0,8–1,6 zwierzęcia na 100 km². Na 10 badań 6 podało zagęszczenie poniżej 1,9 pantery na 100 km².
Wśród zagrożeń wymienia się niszczenie środowiska naturalnego, zmienianie lasów w plantacje gumy i palmy olejowej, powszechne na Borneo i Sumatrze. Tempo deforestacji na Borneo osiąga najwyższe wartości na świecie. Nie pomaga również kłusownictwo.