Cechą, wynikłą głównie z zasady odróżniania herbów, jest duża liczba bordiur heraldycznych. Są one przede wszystkim oznakami starszeństwa, określającymi stopień pokrewieństwa posiadacza herbu, z głową rodu lub klanu. Szczególne miejsce zajmuje tu bordiura królewska (ang. flory counter flory – podwójna linia obramowująca środek tarczy, z umieszczonymi na przemian do środka lub na zewnątrz liliami. Ta bordiura nie oznacza stopnia pokrewieństwa tylko jest rodzajem udostojnienia herbu. Przyznawana była za wyjątkowe zasługi, najczęściej rodom skoligaconym z dynastią panującą. Nawiązuje kształtem do przepaski na włosach noszonej według legendy przez córkę Karola Wielkiego. Część rodów z tą bordiurą w herbie ma korzenie flamandzkie i tradycję pochodzenia od KarolingówAlex Maxwell Findlater:Some Distinctive Characteristics of Scots Arms.. Drugą specyficzną bordiurą, nie mającą charakteru oznaki starszeństwa jest bordiura na przemian niebieska i srebrna, oznaczająca od XVIII w. herby królewskich bastardów. Stosowana była wcześniej jako zwykła figura heraldyczna, jednak od XVIII herby z nią zmieniły bordiurę na podwójną szachownicę w tych samych barwach, dla uniknięcia pomyłek z rodzinami z nieprawego łoża. przykład – herb markizów Bute