Jednak nagranie tego albumu sprawiło artyście wiele trudności. I to mimo tego, że miał do dyspozycji Ala Koopera, jednego z najlepszych ludzi w biznesie. Miał także grupę The Hawks, która towarzyszyła mu na występach, a potem pod nazwą The Band była jednym z najlepszych zespołów świata, i której muzycy rozumieli się wręcz telepatycznie. Złożyło się na to wiele przyczyn, z których najważniejsze to: krótkie wypady koncertowe pod koniec 1965 r. i amerykańsko-brytyjskie tournée pomiędzy 5 lutego a 26 maja 1966 r. nieprzygotowanie Dylana do nowego albumu; nie miał gotowych tekstów i muzyki specyficzna metoda pracy Dylana w studiu
Bringing It All Back Home został nagrany w ciągu trzech dni, Highway 61 Revisited – w ciągu sześciu dni, Blonde on Blonde – w ciągu dwunastu dni, ale na przestrzeni pół roku!
Dylan o tym albumie powiedział: [Jeśli] najbliżej kiedykolwiek doszedłem do tego brzmienia, które słyszę w moim umyśle, to były to poszczególne zespoły na albumie Blonde on Blonde. To jest to cienkie, to dzikie rtęciowe brzmienie. Jest ono metaliczne i jasnozłote, ze wszystkim, z czym się kojarzy. To jest moje szczególne brzmienieWywiad Boba Dylana zrobiony przez Rona Rosenblooma dla magazynu Playboy, 1978.