Dopiero w styczniu 1966 r. rozpoczęło się systematyczne rozwijanie zaczątków utworów. Z drugiej strony wiadomo, że Dylan wolał nagrywać z muzykami, których znał słabo albo nie znał w ogóle. Dlatego część albumu została nagrana w Nashville. Allen Ginsberg (i inni także) przekazał trochę informacji na temat metody pracy Dylana w studiu. Dylan lubił wejść do studia, pogadać trochę z muzykami, pomamrotać coś do mikrofonu. Następnie szedł do pokoju kontrolnego i przesłuchiwał taśmę spisując, co mu się spodobało. Potem to trochę organizował i aranżował, znów podchodził do mikrofonu i starał się to jakoś zaśpiewać. I kontynuował to aż do zadowalającego rezultatu. Zarówno „Medicine Sunday” oraz „Jet Pilot” nagrane właśnie podczas pierwszej sesji najpewniej powstały w ten sposób. Z tego pierwszego utworu wziął jeden wers, chociaż istotny, Mama, why are you so hard?, który znalazł się później w „Temporary Like Achilles”. Z „I Don’t Want to Be Your Partner” wziął dużo więcej i przeniósł do „I Wanna Be Your Lover”. „Jet Pilot” (lub „Pilot Eyes”) był tylko małym fragmentem, w dodatku tak podobnym do połowy piosenek z Highway 61 Revisited, że został od razu odrzucony. Z kolei „I Wanna Be Your Lover” nigdy nie został wydany, gdyż od strony tekstowej miał charakter jednorazowego żartu z The Beatles.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Blonde on Blonde · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.