Później został mianowany adiutantem komendanta powiatowego POW.
28 listopada 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, w randze podporucznika, w 23 pułku piechoty walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej.
„Za męstwo okazane w walkach w Galicji Wsch., nad Dźwiną i Berezyną pod Hrubieszowem, Grabowcem, Włodawą i Brześciem”. Został odznaczony Orderem Virtuti Militari.
Uczestniczył w walkach na Wołyniu z Ukraińcami o Poryck (2 marca 1919) i Torczyn, a następnie w kampanii kijowskiej przeciwko Armii Czerwonej w składzie VI Brygady Piechoty Legionów, gdzie otrzymał awans do stopnia kapitana. Dwukrotnie ranny podczas walk. Następnie służył kolejno w 35 pułku piechoty i 34 pułku piechoty.
1 czerwca 1921 pełnił służbę w dowództwie 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 23 pułk piechotySpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 91, 880.. W latach 1923–1925 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. 12 kwietnia 1927 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 99. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119..