thumb|250px|Papieros w długiej lufce Lufka, fifka (rzadziej cygarniczka lub dulawka, niegdyś także munsztuczekWedług słownika języka polskiego pod red. Jana Karłowicza, Adama Kryńskiego i Władysława Niedźwiedzkiego z roku 1900 (tom 2, s. 1069) także: "mundsztuczek", "musztuczek" lub "mustrączek"; nazwy te brzmią podobnie do współczesnego rosyjskiego określenia: мундштук, a wywodzą się z niemieckiego Mundstück.) – w najprostszym wykonaniu rurka kilkumilimetrowej średnicy i kilku- lub kilkunastocentymetrowej długości; na jednym z końców mocowany jest papieros (zazwyczaj w tym miejscu rurka jest nieco rozszerzona, dzięki czemu można do niej włożyć koniec papierosa), a drugi służy palaczowi za ustnik (bywa w tym miejscu często nieco spłaszczona i zaopatrzona w niewielkie zgrubienie ułatwiające trzymanie lufki w zębach).
Lufka zazwyczaj wykonana jest z cienkiego szkła, ceramiki, także z metalu, tworzyw sztucznych lub drewna albo kombinacji tych materiałów. Czasem jej końcówka zagięta jest prostopadle, przez co lufka nieco upodabnia się do fajki z wetkniętym do cybucha papierosem.