Po zakończeniu wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej w Galicji Wschodniej powstały w latach 1921-1922 okręgowe i powiatowe związki spółdzielcze. Funkcję fachowego kierownictwa nad tymi związkami przyjął Związek Spółek Gospodarczych, który w 1924 zmienił swój statut i przyjął nazwę Związek Spółdzielczych Związków – Centrosojuz. W latach 1924–1930 członkami dyrekcji byli: Sylwester Herasymowycz, Julijan Szeparowycz, W. Medweckyj, a prezesem rady nadzorczej Denys Korenec. W 1924 firma obsługiwała 5 central krajowych, 25 związków powiatowych i okręgowych i 1491 spółdzielni.
W latach 1930–1939 członkami dyrekcji byli: Julijan Szeparowycz, Mykoła Tworydło, Iwan Martiuk, Orest Radłowskyj, a szefem rady nadzorczej Ostap Łucki. Po agresji ZSRR na Polskę, okupacji terenów Galicji Wschodniej przez Armię Czerwoną i ich aneksji przez ZSRR, w Centrosojuzie wprowadzono sowiecki zarząd komisaryczny, stawiając centralę w stan likwidacji. Działacze organizacji jak Ostap Łucki, Mykoła Tworydło i inni zostali aresztowani przez NKWD i wywiezieni do łagrów. W czasie okupacji niemieckiej w 1941 odtworzono częściowo działalność Centrosojuzu a jego dyrektorem był Iwan Martiuk, następnie Julijan Szeparowycz, zaś od 1943 Illa Semianczuk.