Po śmierci pierwszej żony, pan Bland ponownie się ożenił. Pewnego dnia przyszedł list z wiadomością, że zmarła pani Bland odziedziczyła spadek po krewnym. Pieniądze mimo wszystko prawdopodobnie udałoby się otrzymać, jednak prawnik z Kanady, który zajmował się testamentem, chciał osobiście zobaczyć się ze spadkobierczynią. Gdyby doszło do spotkania, prawnik dowiedziałby się, że kobieta nie żyje, a cały spadek by przepadł. Aby do tego nie dopuścić, pan Bland wraz ze swoją obecną żoną i panną Martindale uknuli intrygę. Zabili mężczyznę, a wszystkie ślady mogące przyczynić się do jego identyfikacji zniszczyli lub wyrzucili. Panna Martindale zeznała, że panna Pebmarsh zadzwoniła do niej o 13.49. Sądziła, że jest sama w biurze, więc nie obawiała się, że ktoś odkryje jej kłamstwo. Jednak Edna, która popsuła sobie but na kracie przy biurze, wróciła wcześniej niż planowała, dokładnie w momencie w którym telefon rzekomo miał zadzwonić. Zrozumiała, że cała historia o telefonie od panny Pebmarsh została zmyślona. Po zakończeniu rozprawy próbowała porozmawiać z inspektorem Hardcastle’em, jednak jej się to nie udało. Postanowiła więc zgodnie z udzieloną jej radą zadzwonić na policję z budki telefonicznej. Panna Martindale weszła tam za nią i udusiła dziewczynę jej własnym szalem.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Przyjdź i zgiń · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.